Did you ring, my Lord?

 

Wat een heerlijke reis hebben we weer achter de rug, de Meerdaagse 2012 van de Mee(r)rieders.

Uitstekend georganiseerd (!), goed weer, mooie overtocht, prachtige omgeving, goede Bed & Breakfast huizen en géén ongelukken.

 

Zelf was ik helemaal “af” toen ik zondag weer thuis kwam én wat is je eigen douche dan heerlijk.

Na een aantal dagen komen de belevenissen en gesprekken langzaam weer terug en vinden deze een plaatsje. Prachtige dagen die toch zoals het hoort ook een paar vragen oproepen. Achteraf tot bezinning komen en antwoorden zoeken mag toch?

 

Waarom rijden die Britten links (geen idee, maar het went snel), hoe was het om in twee B&B huizen te verblijven (lees verder), mag iedereen mee op zo’n meerdaagse (ja, maar lees verder) en is er een limiet qua deelnemers (ja en nee, lees verder)?

 

Terechte vragen? Geen idee maar er over nadenken kan geen kwaad. Dat de Britten links rijden was van te voren bekend, net zoals dat je voor het bezoeken van Great Britain een paspoort of ID nodig hebt (“they wave the rules of zoiets”).. Het links rijden went inderdaad snel en los van een enkel incident in de vorm van spookrijden geen noemenswaardige wrong side driving meegemaakt.

 

Zelf was ik tevreden over ons B&B huis, misschien is een handleiding bij de douche handig maar goed, het blijven rare jongens die Britten (vrij vertaald). Het verdelen van de groep over twee adressen is een misser geweest, ingegeven door praktische noodzaak. De groep valt uiteen in minimaal twee groepen en gevoelsmatig zelfs in meerdere groepjes. Het samen met de hele groep ’s-avonds de dag kunnen evalueren bij een biertje is “noodzaak” om de groep bij elkaar te houden. Belevenissen delen en sterke verhalen vertellen is  een belangrijke succesfactor van de meerdaagse. Prioriteit 1 voor de meerdaagse is saamhorigheid in de groep.

 

Saamhorigheid is dus belangrijk. Dat betekent dat je past in de groep omdat je daar zelf graag deel vanuit wil maken. Dat niet iedereen het hoogste woord voert is prima, deze groep is al uitstekend vertegenwoordigd, maar gedraag je vooral zoals je bent. Dat vraagt natuurlijk wel wat van je aanpassingsvermogen en je wil om het voor iedereen aantrekkelijk te houden. In mijn ogen betekent dit dat je de wil hebt te integreren in de groep. Dat betekent ook dat je de vrijwilligers die de Meerdaagse regelen niet ziet als een veredelde reisorganisatie. Het is geen vehicle om een paar dagen op de motor te zitten “en nergens aan te hoeven denken”.

 

Deel uit maken van een groep, enthousiaste en gezellige motorrijders, vraagt dus één en ander van je eigen vaardigheden om er geslaagde dagen voor iedereen van te maken. Onderlinge wrijving (“ze komen maar naar ons toe”) is funest voor het succes van toekomstige meerdaagse.

Iedereen mag dus mee, hoera!

 

Je moet natuurlijk wel lid zijn van de club. Je moet ook lid willen zijn van een motorclub. Lid worden omwille van de Meerdaagse is niet zo’n goed idee (reisorganisatie…?). Een “drempel” om mee te kunnen is misschien het overwegen waard, denk aan eerst een jaar lid zijn. Ik realiseer me dat dit een discutabel standpunt is, motorrijden is er voor iedereen en iedereen moet mee kunnen.

Belangrijker is echter om het clubgevoel te behouden. De club drijft op die enkelingen die zaken organiseren. Dat doen ze voor hun leden, omdat ze het leuk vinden etc.

 

Een limiet qua deelnemers is er dus eigenlijk wel, zeker getalsmatig want de groep moet gezamenlijk onderweg kunnen zijn. Deels leg je als deelnemer jezelf die limiet op.

Stel je zelf de vraag “wil ik deel uit maken van de groep”? Is dat antwoord “ja”, ga dan vooral mee. Want het is heerlijk om met gelijkgestemden onderweg te zijn.

 

En in 2013, waar gaan we heen?

Wie het weet mag het zeggen, maar om antwoord te geven op de eerste vraag:

 

Yes, I ringed, please consider before you deliver.

 

 

Groet,

Ronald Offringa

 

 

Terug